15 maja br. Rada Ministrów przyjęła "Raport o stanie zagospodarowania przestrzennego kraju" będący pierwszym tego typu dokumentem opracowanym po wejściu w życie ustawy z 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, która zobowiązuje Ministra Budownictwa m.in. do okresowego monitorowania systemu zarządzania rozwojem przestrzennym. Raport stanowi udokumentowanie stanu zagospodarowania przestrzennego i kierunków jego zmienności. Ponadto, przedstawia istniejące zagrożenia strukturalne i ocenia zarysowujące się tendencje.

Niewystarczająca liczba obszarów objętych planami zagospodarowania przestrzennego na poziomie gminnym, niespójność przepisów prawnych, przewlekłość procedur postępowania lokalizacyjnego, braki w ustalaniu hierarchii dokumentów planistycznych oraz niedostosowanie przewidzianych przepisami instrumentów zarządzania przestrzenią do faktycznie występujących problemów przestrzennych, to najważniejsze problemy związane z systemem zarządzania rozwojem przestrzennym w Polsce wymienione w raporcie.

Wśród najpilniejszych zadań służących poprawie tego stanu wymienić należy przygotowanie kompleksowej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w której powinny zostać wskazane działania usprawniające system gospodarowania przestrzenią. Docelowy system planowania przestrzennego powinien być oparty o zasadę subsydiarności, zgodnie z którą każdemu szczeblowi władzy odpowiadały określone kompetencje w zakresie gospodarowania przestrzenią, oraz o zasadę efektywności, zakładającą usprawnienie procesu podejmowania i realizacji postanowień.

Powstałe w ostatnich kilkunastu latach trudności wymagają zmian polegających na:

• określeniu zadań w zakresie planowania na wszystkich szczeblach władzy,
• uporządkowaniu systemu planowania przestrzennego,
• skróceniu i uproszczeniu procedur lokalizacyjnych,
• zwiększeniu podaży terenów, w tym w szczególności pod budownictwo mieszkaniowe,
• doprecyzowaniu przepisów dotyczących obowiązku sporządzania planów miejscowych,
• ograniczeniu uznawalności i zwiększenie jawności procedur lokalizacyjnych,
• korektach związanych z przepisami Unii Europejskiej, np. dotyczącymi zarządzania środowiskiem miejskim lub morską strefą przybrzeżną.

Raport jest diagnozą i opracowaniem, które może zainicjować dalszą dyskusję nad kształtem Koncepcji Przestrzennego Zagospodarowania Kraju oraz przyczynić się do sprawnego przebiegu prac nad reformą systemową planowania przestrzennego. Część wniosków zawartych w raporcie została już uwzględniona w przygotowanym przez rząd projekcie ustawy o zmianie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym.

 powrót

do góry